De mooiste wandelingen op Amorgos

Het klooster Panagia Hozoviotissa

Sommige plekken blijven een reiziger voor altijd bij. Panagia Hozoviotissa is zo’n plek. Dit witte klooster, ingebed in een rotswand driehonderd meter boven de Egeïsche Zee, lijkt zowel de logica als de zwaartekracht te tarten. Vanuit Chora, de kleine hoofdstad van het eiland, bereikt u het via een stenen pad dat langs de berghelling slingert.

U klimt geleidelijk omhoog, tussen muurtjes en tijmstruiken. Dan verschijnt het klooster na een bocht: een smetteloos witte strook tegen de grijze rots, alsof het op de wand geschilderd is. Het is een indrukwekkend gezicht. U beklimt de laatste in de rots uitgehouwen treden, gaat door een smalle deur en betreedt een wereld op zichzelf.

Binnen liggen acht verdiepingen met piepkleine vertrekken boven elkaar, in de dikte van de rotswand. De monniken die hier wonen, houden een eeuwenoud gebruik van gastvrijheid in ere: iedere bezoeker wordt ontvangen met een glas raki, een loukoumi en een glimlach. U neemt plaats op het terras dat boven de diepte hangt, met uitzicht op het eindeloze blauw, en begrijpt waarom deze plek al sinds de elfde eeuw uitnodigt tot bezinning. Het klooster werd gesticht om een icoon van de Maagd Maria onder te brengen die uit Palestina was meegebracht. Die verre oorsprong versterkt het mysterie nog eens. U vertrekt met een licht hart en het gevoel iets wezenlijks te hebben aangeraakt.

Van Chora naar Aegiali: de grote oversteek

Dit is de mooiste wandeling van Amorgos, die wij iedere wandelaar aanraden die een hele dag tot zijn beschikking heeft. Het pad verbindt Chora, in het zuiden van het eiland, met de baai van Aegiali in het noorden. Het loopt over de bergrug die Amorgos zijn langgerekte, ongerepte silhouet geeft.

U vertrekt vroeg in de ochtend uit Chora, wanneer de windmolens nog afsteken tegen de nevel. Het pad klimt al snel naar de hoger gelegen delen van het eiland, door een stil landschap van lage struiken en kale rotsen. U hoort niets behalve de wind en het verre gerinkel van een geitenbel. Langs de route staan piepkleine kapellen, witgekalkt en op slot. In elk ervan worden de iconen bewaard in de koele schaduw.

In de loop van de uren ontvouwt zich het uitzicht over beide kusten van het eiland. In het oosten strekt de zee zich uit naar de Turkse kust. In het westen reikt zij tot Naxos en Paros, twee eilanden waartussen de keuze vaak lastig is (onze vergelijking Naxos of Paros helpt u kiezen). U wandelt over de bergrug, tussen hemel en water, met het zeldzame gevoel midden in de Egeïsche wereld te staan.

De afdaling naar Aegiali is op zichzelf al een beloning. Beneden verschijnt de baai, omzoomd door witte dorpen die als vogelnesten tegen de heuvel liggen. U komt aan met vermoeide benen, maar met een voldaan gevoel, en schuift in een taverne aan de haven aan voor een welverdiende gegrilde vis. De avondbus brengt wie de terugweg liever niet te voet aflegt weer naar Chora.

De baai van Agia Anna: het decor van Le Grand Bleu

Onder het klooster Hozoviotissa ligt een kleine baai verscholen aan de voet van de rotswanden. Hier stelde Luc Besson zijn camera’s op voor enkele van de meest gedenkwaardige scènes uit Le Grand Bleu. Het water heeft er zulke intense blauwtinten dat ze bewerkt lijken. Toch is dat niet zo: de diepte, het licht en de witte rotsen zorgen samen voor dit haast onwerkelijke kleurenpalet.

Vanaf het klooster daalt u in slechts enkele minuten via een steil pad af naar de baai. Het strand is piepklein, met gladde kiezels en platte rotsen waarop u kunt gaan liggen met uw gezicht naar de zee. De rotswanden omlijsten het tafereel als de coulissen van een theater. Er heerst een stilte die aan de onderwaterwereld doet denken, nauwelijks verstoord door het kabbelen van de golven.

Hier zwemmen voelt alsof u de film binnenstapt. U denkt aan Jacques Mayol en aan zijn zoektocht naar diepte, die ook een zoektocht naar vrijheid is. Daarna klimt u met zout in uw haar weer omhoog naar het witte klooster dat boven de baai waakt, en voelt u zich wonderlijk licht.

Het zuidelijke kustpad: Mouros en Kalotaritissa

De zuidkust van Amorgos is de verborgen kant van het eiland, die u alleen te voet ontdekt. Een kustpad volgt de rotswanden tot aan de meest afgelegen baaien, waar het land in de zee lijkt af te brokkelen.

Mouros is de eerste beloning. Dit strand is alleen via het wandelpad bereikbaar, waardoor er een volkomen rust heerst. Enkele tamarisken bieden schaduw, het water is helder en vaak bent u er alleen. Verder naar het zuidwesten ligt de baai van Kalotaritissa, die op Amorgos het einde van de wereld lijkt te markeren. Hier roest het wrak van de Olympia langzaam weg: een vrachtschip dat in ondiep water is gestrand en vanaf de oever zichtbaar is. Het is een merkwaardig mooi gezicht: de roestige romp in de turquoise zee, met alleen de door de wind kaalgeblazen heuvels als decor.

Het landschap is ruig, wordt geteisterd door de meltemi en doet hier en daar bijna aan de maan denken. Tijdens het wandelen voelt het alsof u aan de rand van iets staat, op de grens van de bekende wereld. Dit is het Amorgos van de oude zeevaarders, dat zich pas na enige inspanning prijsgeeft.

Tholaria en Langada: hooggelegen dorpen boven Aegiali

Boven de baai van Aegiali liggen twee dorpen tegenover elkaar op de berghellingen. Ze zijn verbonden door een netwerk van muilezelpaden dat de bewoners al eeuwenlang gebruiken. Tholaria en Langada vormen de ziel van Amorgos, het kloppende hart van een eiland dat zijn levenskunst ver van de drukte koestert.

Tholaria is het kleinste van de twee: nauwelijks meer dan een handvol witte huizen rond een schaduwrijk plein. U kunt er aanschuiven bij taverne To Panorama, waarvan het terras uitkijkt over de hele baai. 's Avonds doezelen katten op de muurtjes, spelen de ouderen tavli (Grieks backgammon) en zet het gouden licht van de ondergaande zon de baai beneden in gloed.

Langada is iets groter en ligt iets hoger. Het heeft een Byzantijnse kerk waarvan de fresco’s verhalen vertellen die acht eeuwen oud zijn. In het dorp serveert de taverne van Nikos, sinds 1950 gerund door dezelfde familie, gerechten die dagelijks wisselen naargelang de stemming van de eigenaar en de vangst die de visser aanlevert. De wandeling tussen de twee dorpen is betoverend. Het pad loopt door olijfgaarden op terrassen en langs omheiningen met geiten. Hier en daar staat een met verse bloemen versierde votiefkapel langs het pad. U hoort de bellen van de kuddes en ruikt tijm en wilde oregano. Soms groet een herder u met een handgebaar.

Bij zonsondergang komt deze wandeling volledig tot haar recht. Vanaf de hoogten van Langada vormen het uitzicht op Aegiali, de drie witte dorpen en de zee die roze kleurt een tafereel dat u niet vergeet.

Le Grand Bleu: het eiland van Luc Besson

In 1988 koos een jonge Franse regisseur Amorgos om het verhaal te verfilmen van Jacques Mayol en Enzo Molinari, twee vrijduikers die zowel rivalen als vrienden zijn. Le Grand Bleu maakte dit weinig bekende eiland wereldberoemd. De toeristen stroomden toe, de drukte nam weer af en Amorgos bleef zichzelf.

Dat valt de bezoeker vandaag op: de filmlocaties zijn nog altijd herkenbaar, maar het eiland is niet bezweken voor de lokroep van commerciële exploitatie rond de film. Geen museum over Le Grand Bleu, geen winkels met filmsouvenirs. Alleen de zee, de rotswanden, het witte klooster en dat licht dat Bessons camera zo mooi wist vast te leggen.

Voor wie de film heeft gezien, is wandelen over deze paden een pelgrimstocht die raakt. De geest van Mayol lijkt te zweven boven de diepe wateren rond het eiland. Als u vanaf de hoogten van Amorgos naar dat peilloze blauw kijkt, begrijpt u waarom iemand zich daarin zou willen verliezen. En waarom een filmmaker juist deze plek koos om dit verhaal van duizelingwekkende diepte en vrijheid te vertellen.

Wanneer Amorgos bezoeken

Amorgos laat zich het best ontdekken in het voorjaar en het najaar. Mei, juni en september bieden de beste omstandigheden: aangename warmte, bloemrijke of goudkleurige paden naargelang het seizoen en een bescheiden aantal bezoekers, waardoor de rust op het eiland behouden blijft. In de zomer waait de meltemi krachtig over de hoogten. Dat zorgt voor verkoeling tijdens het wandelen, maar kan de overtochten met de veerboot onzeker maken.

De gebruikelijkste manier om Amorgos te bereiken is met de veerboot vanuit Naxos (1 tot 3 uur, afhankelijk van de boot) of vanuit Piraeus, de haven van Athene (7 tot 9 uur, afhankelijk van de boot). Er zijn ook verbindingen vanuit de andere Cycladen. Die combinatie bieden wij graag aan: eerst de groene valleien van Naxos ontdekken en daarna de lichtovergoten ruigheid van Amorgos, zoals tijdens onze reis Naxos en Amorgos Individueel, waarin u in 10 dagen beide eilanden in uw eigen tempo verkent. Op het eiland verbindt een klein busnetwerk Katapola, Chora en Aegiali, de drie centra van het dagelijks leven. Toch blijft wandelen de beste manier om u te verplaatsen: de afstanden zijn kort en de paden goed herkenbaar. Met elke stap ontdekt u een stukje landschap dat vanaf de weg verborgen blijft.

Veelgestelde vragen over wandelen op Amorgos

Moet u een ervaren wandelaar zijn om van Amorgos te genieten? Nee. De meeste routes kunt u in uw eigen tempo volgen over goed herkenbare, oude paden. De klim naar het klooster Hozoviotissa verloopt geleidelijk en de baai van Agia Anna bereikt u in enkele minuten. De grote oversteek van Chora naar Aegiali vraagt een hele dag, maar u hoeft deze niet in één keer af te leggen: dankzij het busnetwerk kunt u delen van de route wandelen en terugkeren wanneer u wilt.

Wat is de mooiste wandeling op Amorgos? Veel mensen noemen de oversteek van Chora naar Aegiali, die de bergrug van het eiland volgt tussen twee zeeën. Maar ook de wandeling tussen de dorpen Tholaria en Langada bij zonsondergang heeft haar trouwe liefhebbers. Het hangt helemaal af van uw stemming die dag en van het licht.

Waar vindt u een wandelkaart van Amorgos? Twee gerenommeerde Griekse uitgevers brengen kaarten van het eiland uit: Anavasi (op schaal 1:32 000) en Terrain (op schaal 1:30 000). Beide brengen het netwerk van oude paden in kaart, met de afstanden van dorp tot dorp. De kaarten zijn verkrijgbaar bij reisboekhandels of online. Als u met ons een Individuele reis maakt, hoeft u echter zelf niets voor te bereiden: bij onze reis Naxos en Amorgos ontvangt u een gedetailleerde routebeschrijving en de routebestanden voor iedere dag.

Hoeveel dagen heeft u nodig om op Amorgos te wandelen? Reken op 3 tot 4 dagen om de belangrijkste plekken te beleven: de klim naar het klooster Hozoviotissa, de baai van Agia Anna, de oversteek van Chora naar Aegiali en de hooggelegen dorpen Tholaria en Langada. Om in uw eigen tempo van het eiland te genieten en het met het naburige eiland te combineren, trekken wij graag een dag of tien uit: dat is de duur van onze Individuele reis Naxos en Amorgos, waarbij u de twee eilanden te voet en per veerboot verkent.

Heeft u een gids nodig om op Amorgos te wandelen, of kunt u een Individuele reis maken? De paden van Amorgos zijn oud en goed herkenbaar. Daardoor zijn ze bij uitstek geschikt om zelfstandig te wandelen, in uw eigen tempo en volgens uw wensen van de dag. Zo is onze reis Naxos en Amorgos opgezet: u wandelt zelfstandig met de routebeschrijving in de hand, terwijl wij vooraf de accommodaties, het bagagevervoer en de logistiek regelen. Als u liever geniet van de gezelligheid van een kleine groep en de inzichten van een kenner, bieden wij onze reizen in de Cycladen ook aan als Begeleide reis, met een Franstalige gids.

Is Le Grand Bleu hier werkelijk opgenomen? Ja. Luc Besson filmde verschillende scènes van Le Grand Bleu (1988) op Amorgos, met name in de baai van Agia Anna, direct onder het klooster Hozoviotissa, en bij Kalotaritissa voor de scènes met het wrak. De plekken lijken nog verrassend veel op de beelden uit de film.

Amorgos of een ander eiland van de Cycladen voor een eerste bezoek? Amorgos spreekt vooral reizigers aan die rust en authenticiteit zoeken, eerder dan een gemakkelijk toegankelijke eerste kennismaking met de Cycladen. Als u nog twijfelt welk eiland bij u past, beschrijft onze gids welk eiland van de Cycladen kiezen de sfeer van elk eiland.